Jan Bachleda-Curuś

Jan Wojciech Bachleda-Curuś, urodzony 19 kwietnia 1951 roku w Zakopanem, a zmarły 7 lutego 2009 roku w tym samym mieście, był znanym polskim narciarzem alpejskim. Jego osiągnięcia sportowe są godne uwagi, a jego historia jest ważnym elementem polskiego narciarstwa.

Jako olimpijczyk reprezentował Polskę podczas Zimowych Igrzysk Olimpijskich w Innsbrucku w 1976 roku, gdzie zajął 11. miejsce w slalomie. Oprócz tego, brał udział w mistrzostwach świata w latach 1970 i 1978, co podkreśla jego wysoki poziom sportowy. W 1972 roku zdobył tytuł mistrza uniwersjady w slalomie gigancie, a w 1978 roku był wicemistrzem w slalomie specjalnym. Co więcej, Jan Bachleda-Curuś był 18-krotnym mistrzem Polski w konkurencjach alpejskich, co świadczy o jego dominacji na krajowej scenie narciarskiej.

W trakcie swojej kariery sportowej reprezentował barwy klubów zakopiańskiego Startu oraz SNPTT Zakopane. Po jego śmierci, Jan Wojciech Bachleda-Curuś został pośmiertnie uhonorowany Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, co zostało potwierdzone w Dz.Ust. z 2009 roku, nr 30, poz. 445. Jego pamięć trwa, a miejsce spoczynku znajduje się na Nowym Cmentarzu w Zakopanem, w kwaterze L1-8-4.

Jan Bachleda-Curuś był także blisko związany z rodziną, a jego brat, Andrzej Bachleda, również wniósł wkład w lokalne środowisko sportowe. Dodatkowo, Jan był synem utalentowanego śpiewaka, Andrzeja Bachledy-Curusia, co wskazuje na silne artystyczne dziedzictwo w jego rodzinie.