Szymon Tatar (młodszy)

Szymon Tatar młodszy, ur. w 1854 roku w malowniczym Zakopanem, to postać znacząca w historii polskiego górskiego przewodnictwa oraz ratownictwa. Zmarł w 1917 roku również w Zakopanem, co czyni to miejsce szczególnie ważnym w jego życiu. Był on polskim góralem, przewodnikiem tatrzańskim i ratownikiem górskim, który czerpał z bogatej góralskiej tradycji.

Jako bratanek Szymona Tatara starszego oraz syn Jana Tatara, miał w rodzie silne tradycje góralskie. Jego brat, Józef Tatar, również związany był z tą profesją, co tworzyło inspirujący kontekst dla Szymona.

W 1886 roku zdobył uprawnienia przewodnickie pierwszej klasy, co otworzyło przed nim drzwi do górskich przygód. Współpracował ze znanym przyrodnikiem i taternikiem Tytusem Chałubińskim, uczestnicząc w licznych wycieczkach po Tatrach. Jego umiejętności przewodnickie były na tyle cenione, że w 1893 roku poprowadził Władysława Kulczyńskiego w trakcie pierwszego wejścia od północy na majestatyczny Kozi Wierch, posługując się dzisiejszym Żlebem Kulczyńskiego.

Był również osobą zaangażowaną w działania myśliwskie oraz górskie eksploracje. W okolicach 1891 roku dokonał majestatycznego wejścia na Kościelcową Przełęcz, a przed rokiem 1902 przeszedł przez Mylną Przełęcz. Te wyczyny związane z górami dowodzą jego determinacji oraz wyjątkowych umiejętności.

Od samego początku istnienia Tatrzańskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego w 1909 roku, Szymon Tatar młodszy był aktywnym członkiem tej organizacji. Angażował się w akcje ratunkowe jeszcze przed formalnym utworzeniem towarzystwa, co świadczy o jego wspaniałym duchu altruizmu i poświęcenia dla górskiej wspólnoty. Równocześnie przez pewien czas pełnił funkcję strażnika leśnego w dobrach Władysława Zamoyskiego, co dodatkowo podkreśla jego związki z naturą i obowiązki wobec niej.

W trakcie I wojny światowej Szymon Tatar wykonywał prace na rzecz Towarzystwa Tatrzańskiego, aktywnie wspierając sprawy tatrzańskie w trudnych czasach. Jego życie pozostaje inspirującym przykładem pasji do gór, oddania dla tradycji góralskich oraz nieustannej gotowości do niesienia pomocy innym.